Μετά από 15 χρόνια συνεχόμενων κρίσεων, Μνημόνια, Capital Controls, Πανδημία, η μικρομεσαία επιχείρηση βρίσκεται υπό τεχνητό πνιγμό.
Το κράτος μας θεωρεί εκ προοιμίου κλέφτες, επιβάλλοντας ένα εξοντωτικό τεκμαρτό εισόδημα και προκαταβολή φόρου πάνω σε ανύπαρκτα κέρδη.
Πριν καν ανοίξει η πόρτα, είμαστε φορτωμένοι με ενοίκια, ΕΦΚΑ και ρεύμα.
Ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός έγινε τιμωρητική γραφειοκρατία, αλλαγές ταμειακών ανά 5ετία, υποχρεωτικό IRIS, POS και αναδρομικά χαράτσια διασύνδεσης. Σε όλο αυτό το κομφούζιο προστίθεται και το απαραίτητο κόστος του λογιστή.
Ο λογιστής, που είναι κι αυτός ένας επαγγελματίας της αγοράς που τρέχει και δεν φτάνει, έχει εγκλωβιστεί από το MyData.
Το κράτος τον έχει μετατρέψει ουσιαστικά σε έναν άμισθο υπάλληλο της ΑΑΔΕ, αναγκάζοντας εμάς να πληρώνουμε από την τσέπη μας τη γραφειοκρατική δουλειά που επέβαλε το υπουργείο!
Την ίδια ώρα, οι τράπεζες αφαίμαζουν κάθε συναλλαγή με προμήθειες, θησαυρίζουν με κέρδη εκατομμυρίων, αλλά αρνούνται να δώσουν χαμηλότοκα δάνεια για να στηρίξουν την παραγωγική τάξη, όπως οφείλουν!
Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι πλουτίζουμε επειδή οι τιμές ανεβαίνουν.
ΛΑΘΟΣ! Ο καταναλωτής δεν πληρώνει το προϊόν, πληρώνει τα κρατικά και τραπεζικά χαράτσια.
Στο Εμπόριο το παπούτσι των 100€ ή τη μπλούζα των 35€, ο έμπορος επωμίζεται τον υψηλό ΦΠΑ, τα μεταφορικά και την αμοιβή του λογιστή του που εκμηδενίζουν το κέρδος.
Στη Βιοτεχνία στον Φούρνο, Ο βιοτέχνης παλεύει με την παγίδα των πρώτων υλών.
Ο συνοικιακός φούρναρης αγοράζει αλεύρι σε τιμές παγκόσμιας κρίσης, έχοντας τεράστια ενεργειακά κόστη, καθώς βάσει νόμου ο φούρνος καταναλώνει το πανάκριβο πετρέλαιο κίνησης, ενώ παράλληλα φορτώνεται εξωφρενικούς λογαριασμούς ρεύματος και δημοτικά τέλη χωρίς καμία ανταποδοτικότητα.
Γίναμε απλοί εισπράκτορες που μοιράζουν τα χρήματα στην εφορία, στις τράπεζες και στους παρόχους.
Την ίδια ώρα, η πραγματική παραοικονομία οργιάζει σε γκετοποιημένες περιοχές και σε καταστήματα αλλοδαπών που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, χωρίς παραστατικά και συχνά χωρίς καν έναρξη επιχείρησης!
Και σε αυτόν τον αγώνα είμαστε ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ.
Τα Επιμελητήρια και οι Σύλλογοι είναι ανύπαρκτοι!
Λειτουργούν μόνο ως βαθμίδες προσωπικής και πολιτικής εξέλιξης των μελών τους για μια καρέκλα και δημόσιες σχέσεις.
Δεν ζητάμε να πλουτίσουμε.
ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΑΣ.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ.
1)Κατάργηση του τεκμαρτού εισοδήματος. Φορολόγηση μόνο στα πραγματικά έσοδα/έξοδα.
2)Έλεγχοι στα γκέτο. Να χτυπηθεί η πραγματική παραοικονομία στα παράνομα καταστήματα αλλοδαπών.
3)Οριζόντια μείωση ΦΠΑ. Δραστική μείωση σε όλους τους συντελεστές (αγαθά, εστίαση, λιανεμπόριο).
4)Χαμηλότοκα δάνεια. Υποχρεωτική τραπεζική χρηματοδότηση για την εξέλιξη της παραγωγικής τάξης.
5)Μείωση φόρων στα καύσιμα. Περικοπή ΕΦΚ και ΦΠΑ σε καύσιμα και πετρέλαιο κίνησης βιοτεχνίας.
6)Μείωση δημοτικών τελών. Εξορθολογισμός των χρεώσεων λόγω μηδενικής ανταποδοτικότητας στις γειτονιές.
7)Μηδενικές κρατήσεις POS. Καμία τραπεζική προμήθεια ανά συναλλαγή από τη στιγμή που είναι υποχρεωτικό.
8)Κούρεμα 50% στη συντήρηση. Νομοθετικό πλαφόν στις υπέρογκες χρεώσεις των εταιρειών λογισμικού POS.
9)Όχι χρεώσεις ΑΑΔΕ. Κατάργηση κάθε συνδρομής διασύνδεσης των POS και ακύρωση των αναδρομικών.
10)Τέλος στα τραπεζικά χαράτσια. Δωρεάν τήρηση επαγγελματικών λογαριασμών χωρίς κρυφές χρεώσεις κίνησης.
Πίσω από τις ταμειακές, τους πάγκους και τους φούρνους υπάρχουν άνθρωποι.
Ο «θάνατος του εμποράκου» είναι ένα κοινωνικό έγκλημα που πρέπει να σταματήσει ΤΩΡΑ!
Και επειδή κάποιος τεχνοκράτης θα τρέξει αμέσως να μας κουνήσει το δάχτυλο και να πει ότι όλα αυτά τα μέτρα έχουν «δημοσιονομικό κόστος», εμείς απαντάμε ξεκάθαρα...
Ναι, έχει κόστος.
Έχει κόστος τις ζωές μας, τις οικογένειές μας και το μέλλον των παιδιών μας!
Και αυτό το κόστος δεν κοστολογείται σε κανένα υπουργείο.
Ιωάννης Π Δανιηλίδης
Υποψήφιος Βουλευτής Ανατολικής Αττικής - ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ
