Οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού περί «έντιμων πολιτικών που διασύρθηκαν» προκαλούν εύλογα ερωτήματα. Όταν πρόκειται για στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Μητσοτάκης ζητά σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας και αναζητά συγγνώμες. Όταν όμως πρόκειται για τους ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ, το ίδιο τεκμήριο ξεχάστηκε επιδεικτικά.

Η κυβέρνηση, μαζί με την αντιπολίτευση, έσπευσαν να μας καταδικάσουν στη συνείδηση της κοινής γνώμης, να μας διασύρουν και να μας στερήσουν τη θεσμική μας υπόσταση. Κι όμως, η Δικαιοσύνη μάς αθώωσε. Όχι μία, αλλά δύο φορές.

Πού είναι σήμερα όσοι μας συκοφάντησαν; Πού είναι η πολιτική ευθιξία; Πού είναι η συγγνώμη που τόσο εύκολα απαιτεί ο Πρωθυπουργός όταν αφορά τους δικούς του;

Αν η Δημοκρατία και το κράτος δικαίου εφαρμόζονται ισότιμα για όλους, τότε οι ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ δικαιούνται όχι μόνο μια δημόσια συγγνώμη, αλλά και την πλήρη αποκατάσταση της θεσμικής και πολιτικής αδικίας που υπέστησαν. Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι πολιτική υποκρισία και πολιτική ανικανότητα.